facebook

Spraak:  DE | FR | NL

2019 Bedevaart van de "Vrienden van Galilea" naar het Heilige Land - 2

16.10.2019

Berg der zaligsprekingen

Na een maaltijd van groenten en, natuurlijk, vis in restaurant 'Sint Pieters', vertrekken we naar de Berg der zaligsprekingen, een heuvel 200 meter boven het meer, maar paradoxaal ook ongeveer 25 meter onder de zeespiegel. Waar naar verluidt de Bergrede gesproken werd, die begint met de beroemde zaligsprekingen.

Kerk van Zaligsprekingen

Kerk van Zaligsprekingen.

De huidige site, ook bekend als de Eremosberg, wordt al 1600 jaar vereerd en rond de vierde eeuw werd er een Byzantijnse kerk gebouwd en later verwoest. De huidige Franciscaanse kapel, in de vorm van een rotonde en omgeven door een ambulatorium, werd in 1938 gebouwd door Italië. Lambert nodigt ons uit om ieder op zich de voorziene tijd voor het bezoek stil te staan bij de teksten die we in de bedevaartgids vinden.

De tuin rondom de kapel is mooi, vooral de rozen, en nodigt uit tot gebed. Overal in de tuin zijn stenen platen waarop de zaligsprekingen in verschillende talen zijn gegraveerd. De pelgrims drummen en predikanten van de verschillende groepen becommentariëren elk voor hun gelovigen de woorden van leven. Uiteindelijk ontdekte ik een rustigere plek om te mediteren met zicht op het lager gelegen Meer van Galilea. Zijn de armen echt gelukkig? En degenen die honger hebben? Die huilen? Ja, maar enkel als er een broeder, een zuster van Jezus is om te luisteren, te verlichten, het brood te delen, te getuigen van de liefde van Jezus. Vreselijke eis van de zaligsprekingen die Jezus vandaag toevertrouwt aan zijn kerk, aan mij.. Als ik Lambert in de buurt zie mediteren, vraag ik hem om mij het sacrament van verzoening te geven; na me gehoord en me raad te hebben gegeven, schenkt hij me absolutie met de woorden van het ritueel die voor mij buitengewoon blijven "... en ik, in naam van de macht die mij gegeven is, vergeef je al je zonden".

Kerk van Eilaboun met.

Kerk van Eilaboun met.

Kerk van Eilaboun met, net boven de deur, gedenkplaat ter erkenning van de hulp van de bisschop van Luik, Louis Joseph Kerkhofs.

Kerk van Eilaboun met, net boven de deur, gedenkplaat ter erkenning van de hulp van de bisschop van Luik, Louis Joseph Kerkhofs.

Eilaboun

Vandaar vertrekken we naar Eilaboun, een Palestijns dorp op Israëlisch grondgebied. Onze chauffeur Bassam slaagt erin om met de bus in de steegjes van het dorp naar een kleine kerk te rijden. We worden er hartelijk verwelkomd door een comité bestaande uit de emeritus bisschop, Mgr. Boutros Pierre Mouallen, die Frans spreekt, en een kleine groep christenen van een kerk van het Grieks – Melkitische katholieke aartsbisdom Galilea. Lambert legt uit dat het bisdom Luik, meer in het bijzonder Mgr. Louis-Joseph Kerkhofs, in de jaren vijftig banden van vriendschap en wederzijdse hulp met dit aartsbisdom en zijn leider, patriarch Maximos, heeft gesmeed; het was na de oorlog dat de christenen, beroofd van hun land, er in ellende leefden. De kerk waar we worden verwelkomd werd gebouwd door het bisdom Luik; een gedenkplaat in de muur geeft 7 oktober 1953 aan en herinnert aan deze gebeurtenis. De vereniging 'De Vrienden van Galilea vzw' werd vervolgens opgericht om, in naam van het bisdom Luik, solidariteit te organiseren met het bisdom Galilea. We merken dat deze kerk gebouwd en ingericht op de wijze van de orthodoxe kerken.

De emeritus bisschop Mouallen is vol lof over de samenwerking, en nog meer voor de vriendschap die zijn bisdom verbindt met het bisdom Luik via de vzw 'Les amis de Galilée'. Hij kent Lambert, Marie-Anne, Guy, Christian en Maggy goed. Hij herinnert ons aan de tragische gebeurtenissen van 1948: de verovering van Eilaboun door het Israëlische leger, het bloedbad van een dozijn jonge mensen, de ballingschap van de inwoners van Eilaboun in Libanon, hun onverwachte terugkeer naar Eilaboun na een tussenkomst van de Bisschop (hij kon de Israëlische bezetters bewijzen dat de bevolking van Eilaboun volledig uit Palestijnse burgers bestond). De huidige situatie van de inwoners is niet erg briljant: de boeren werden door de oorlog verdreven van hun gronden en kunnen geen baan krijgen in de openbare dienst, ze beoefenen zo als kwaad zelfstandige beroepen en velen zijn geëxpatrieerd. Ik voel geen haat in de woorden van Patriarch Mouallen.

We passeren de begraafplaats waar een herdenkingsplaquette van het bloedbad rechts van de toegangsdeur is geplaatst en we bezoeken vlug een tweede kerk van dit dorp met hetzelfde warme welkom. De christenen die we ontmoeten bereiden zich voor op witte donderdag en er heerst al de sfeer van het feest. We dwalen door de kleine straatjes van Eilaboun om terug te naar de bus te gaan; de dorpelingen glimlachen naar ons, verbroederen met ons en bieden ons feestgebakjes aan.

Dit bezoek aan Eilaboun stelt me in staat om de Melkitische katholieke kerk te ontdekken, de intensiteit van haar geloof en de precaire situatie aan te voelen. Vanaf nu zal ik de herinnering aan deze oosterse kerk in mij levend houden; een abonnement op het tijdschrift Terre Sainte zal me daarbij helpen.

Na deze vruchtbare dag van ontdekking brengt onze chauffeur Bassam ons terug naar onze thuisbasis in Nazareth waar we verwacht worden op een lekkere maaltijd! Dank aan de organisatoren van deze bedevaart die me de gelegenheid bood om intense in de voetsporen van Jezus en de kerk van Galilea te mogen treden.

redacteur: Christian Roberti, CSSp, Spiritijnse Broeder

 
 

Zoeken

powered by webEdition CMS